BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

1
   Na lepsze wody biegnąc, wzdyma płótna

teraz okręcik mojego natchnienia,

gdy topiel za nim została okrutna.
4
   O tym królestwie dziś zawiodę pienia,

gdzie duchy, ziemskie zmywszy pokalanie,

stają się godne wejść w Państwo Zbawienia.
7
   Tutaj poezja zgasła zmartwychwstanie:

O, święte muzy! Tu wasz jestem cały

i tu Kalliope przy mym boku stanie,
10
   dając mej pieśni taki wtór wspaniały,

jak ten, co niegdyś pognębił Epiru

córy nieszczęsne w ich chęci zuchwałej.
13
   ... Łagodne barwy wschodniego szafiru

łącząc się z jaśnią powietrza przeźroczy,

tak pełnych tchnienia pogody i miru,
16
   słodką pieszczotą koją moje oczy,

zaledwom wyszedł z tych głębin więzienia,

co takim smutkiem wzrok i duszę mroczy.
19
   Cały wschód blaskiem swoim opromienia

piękny planeta, co nam kochać każe,

Ryby w orszaku wiodąc swego lśnienia.
22
   Gdyśmy na prawo obrócili twarze

na drugi biegun, widzę gwiaździc czworo,

co jeno rajscy znali je włodarze.
25
   Niebiosa od nich blask radosny biorą,

o, biedne, wdowie wy północne strony,

które ich żadną nie widzicie porą.
28
   Gdym wzrok oderwał od nich urzeczony,

patrząc się w stronę bieguna drugiego,

kędy Wóz Wielki zniknął zatopiony,
31
   postać ujrzałem starca samotnego

takiej czci godną w licu i postawie,

jaką dla ojca mieć trza rodzonego.
34
   Brodę miał długą aż do pasa prawie

i równie białą jak i pukle kręte,

co lica w śnieżne] ujęły oprawie.
37
   Promieńmi swymi cztery gwiazdy święte

w takich go blasków stroiły pozory,

iż rzekłbyś: słońce pała z niebios zdjęte.
40
   - Kto zacz wy, coście wód ślepych bieg skory

przebyli, z kaźni umykając wiecznej?

- rzecze, zacnymi wstrząsając kędziory. -
43
   Kto was prowadził? Kto wam blask słoneczny

zastąpił, gdyście szli przez one mroki,

co piekieł obszar zaległy wszeteczny?
46
   Zali zmienione są niebios wyroki?

Azali piekieł ustawa złamana,

że potępionych tutaj wiodą kroki?
49
   Wonczas zostałem od mojego pana

ujęty z góry i ta przemoc miła

kornym uczyni czoło i kolana.
52
   Potem rzekł zasię: - Nie ze mnie ta siła.

Pani, niebieskiej służka monarchini,

onać modlitwą to swoją sprawiła.
55
   Gdy zaś twa wola za to mię nie wini,

pochwala raczej: moja się nie wzbrania,

jeno w czym zechcesz radość ci uczyni.
58
   Tenci jest, któren nie zaznał skonania,

ale cielesnym opętany szałem

bliski był chwili, co wszystko zasłania.
61
   Jakom ci rzekł już, ja posłan zostałem

bym go tu przywiódł, a zaś inszej drogi

nie było, jeno ta, co ją obrałem.
64
   Otchłań oglądał już niedoli srogiej,

teraz zaś chcę go między onych powieść,

co się tu czyszczą w twojej pieczy błogiej.
67
   Jak go przywiodłem, zbyt to długa powieść:

z wysoka płynie cnota co mię krzepi,

iżem go przed twe mógł oblicze dowieść.
70
   Przyjm go: nie idzie jak oni, co ślepi,

wolności szuka, ta zaś jak jest droga,

kto za nią życie dał, ten wie najlepiej.
73
   Ty wiesz, coć dla niej śmierć nie była sroga

tam na Utyki polach, gdzieś zwlókł szatę,

co w dzień on wielki tak będzie chędoga.
76
   Nie zszedł w nas wyrok niebios na zatratę:

tenci żyw, ani mnie Minos nie trzyma,

bom tę zamieszkał podziemia komnatę,
79
   kędy czystymi pogląda oczyma

Marcja, wciąż twoja w wierności jednakiej.

Dla jej miłości, chocia jej tu nie ma,
82
   dozwól nam okręg przebyć siedmioraki,

jać za to przed nią złożę dzięków siła,

gdy raczysz wspomnian być w dziedzinie takiej.
85
   - Marcja tak była oczom moim miła,

- rzecze on - póki żyłem tam na ziemi,

żem czynił wszystko, cokolwiek życzyła.
88
   Dziś złe nas wody dzielą nurty swymi,

nie mogę przeto, skoro tego broni

prawo, co wyszło, gdym już z umarłymi
91
   był. Lecz się k'tobie pani z niebios kłoni

jakoś rzekł: więcej nie trzeba niczego.

Mnie dość, żeś mówiąc, bodaj wspomniał o niej.
94
   Idź tedy! Jeno bacz, abyś onego

trzciną opasał, i niech z twarzy swojej

wszelki ślad zmyje kurzu piekielnego,
97
   co na niej osiadł. Bowiem nie przystoi

z jakową zmazą stawać przed ministrem

pierwszym, co rajskich pilnuje podwoi.
100
   Ona wysepka, co ją nurtem bystrym

obmywa fala, sitowiem porasta,

co się na mule krzewi osadzistym.
103
   Żadna się tutaj roślina liściasta,

żaden pień trwały utrzymać nie zdoła,

kędy bicz fali nieustannie chlasta.
106
   Potem nie idźcie tu, lecz dookoła;

słońce wam wskaże, które właśnie wstaje,

kędy na górę wstąpić bez mozoła.
109
   To rzekł i zniknął. Ja z kolan powstaję

słowa nie mówiąc, w ranka świetle bladym,

i cały w stronę mistrza się podaję.
112
   On zaczął: - Synu, idź za moim śladem.

Wrócimy nazad, tam się bowiem zniża

ona płaszczyzna miękkim brzegu spadem.
115
   Właśnie jutrzenka przeganiała chyża

wietrzyk poranny; ten przed nią ucieka

ponad brzeg morski, któren że się zbliża
118
   po drżeniu fali poznałem z daleka.

Przez pustą szliśmy równinę z powrotem

do zbłąkanego w tym podobni człeka.
121
   Kiedyśmy doszli tam, kędy się z grotem

słonecznym zmaga szlak rosy sperlony,

aby ją chłodek fali rozwiał potem,
124
   obydwie dłonie na trawce zielonej

pan mój rozpostarł; ja widząc, iż da mi

swe pomazanie, bym szedł w święte strony,
127
   wzniosłem ku niemu twarz zalaną łzami,

on zaś łagodnie z niej te pyły zbierze,

którymi piekło lica moje plami.
130
   I dalej szliśmy przez puste wybrzeże,

z którego nigdy tacy nie odpłyną,

co by na dawne wrócili rubieże.
133
   Tu, jako rzekli, opasał mię trzciną.

O, dziwo! Ledwie pręty jej rozdzieli,

na brzegu skromną pokrytym rośliną,
136
   gdzie jedną urwał, wnet nowa wystrzeli.

<<< >>>