Strona g堯wnaGaleriaOpracowaniaLinki

 

DANTE ALIGHIERI - "BOSKA KOMEDIA"

przek豉d: Alina 安iderska

 

Piek這                Czy軼iec                Raj

 

 

CZY列IEC

 

PIE老 I

PIE老 II

PIE老 III

PIE老 IV

PIE老 V

PIE老 VI

PIE老 VII

PIE老 VIII

PIE老 IX

PIE老 X

PIE老 XI

PIE老 XII

PIE老 XIII

PIE老 XIV

PIE老 XV

PIE老 XVI

PIE老 XVII

PIE老 XVIII

PIE老 XIX

PIE老 XX

PIE老 XXI

PIE老 XXII

PIE老 XXIII

PIE老 XXIV

PIE老 XXV

PIE老 XXVI

PIE老 XXVII

PIE老 XXVIII

PIE老 XXIX

PIE老 XXX

PIE老 XXXI

PIE老 XXXII

PIE老 XXXIII

               PIE老 XVII

 

Wej軼ie do czwartego kr璕u. Anio pokoju. Czwarty kr庵: Lenistwo. Wergiliusz o mi這軼i chrze軼ija雟kiej.

 

 
1

   Przypomnij, je郵i kiedy, czytelniku,

 

mg豉 ci schwyci豉 w g鏎ach, i瞠 tyle

 

widzia co krety w oczu swych b這nniku,

4

   jako gdy opar 闚 g瘰ty za chwil

 

rzedn帷 poczyna: coraz to wyra幡iej

 

blady kr庵 s這鎍a w wodnym ja郾ia pyle,

7

   i niech si twojej lotnej wyobra幡i

 

przedstawi, jako memu wesz這 oku

 

s這鎍e, co ju si w krwawej topi 豉幡i.

10

   Tak, wiernie krok m鎩 wzoruj帷 na kroku

 

pana mojego, na blaski dnia, kt鏎y

 

zgas ju w nizinach, wyszed貫m z ob這ku.

13

   ...O, wyobra幡i! Ty, co tak do g鏎y

 

unosisz cz貫ka, 瞠 si nie spostrze瞠,

 

cho熲y zagra造 tr帳y, a dr膨 mury!

16

   Kto ci porusza, gdy ci zmys nie strze瞠?

 

安iat這 ci wiedzie ukszta販one w niebie

 

samo lub Wol, co je w g鏎 bierze!...

19

   Niecnota onej, co wzi窸a na siebie

 

kszta速 ptaszka, co ma tak rozkosz w pie郾i,

 

w mej wyobra幡i widmem si kolebie,

22

   i tak si dusza moja w sobie 軼ie郾i,

 

瞠 nic si z zewn徠rz do onej nie wkradnie,

 

ni si wra瞠nie w obraz uciele郾i.

25

   Potem we wznios陰 fantazj upadnie

 

ukrzy穎wany dumny i wzgardliwy,

 

co tak 篡 i tak z 篡wota zszed snadnie.

28

   Przy nim Mardochej widnia sprawiedliwy

 

i Assuerus wielki, 闚 pan z pana,

 

obok ma鹵onki, Estery cnotliwej.

31

   Gdy za ten obraz p瘯 jako mydlana

 

ba鎥a, co widma zawiera t璚zowe,

 

dzieweczka jaka ca豉 zap豉kana

34

   w oczach mi stanie i pochyli g這w,

 

m闚i帷 ze 透ami: - O, kr鏊owo pani!

 

Przecz-瞠 zerwa豉 dni twoich osnow,

37

   gubi帷 Lawini, co to przecie dla niej

 

czyni豉? 砰cie trawi dzi w 瘸這bie,

 

za tob p豉cz帷, cho inny b鏊 rani.

40

   Jako przerwany sen o rannej dobie,

 

gdy 鈍iat這 篡we w powieki przenik這,

 

jeszcze trzepoce si, nim p鎩dzie sobie,

43

   tak to widzenie moje nagle znik這,

 

gdy si przed mymi oczyma roznieci

 

鈍iat這 mocniejsze ni幢i bywa zwyk這.

46

   Jam si obejrza, sk康 ta jasno嗆 鈍ieci,

 

gdy si g這s jaki ozwie: Droga t璠y,

 

i wszystko inne z my郵i mej uleci,

49

   i takiej ch璚i wnet uczuwam p璠y,

 

zobaczy tedy, czyj nas g這s okr捫a,

 

i瘺ym niebaczny by na 瘸dne wzgl璠y.

52

   Lecz jak przed s這鎍em co wzrok nam obci捫a

 

i w zbytku blask闚 kryje swoje lico,

 

tak tutaj si豉 moja nie nad捫a.

55

   - Tenci jest bo篡 duch, co nas ulic

 

bo膨 bez pro軸y skieruje w podniebie,

 

w豉snych si 鈍iate kryj帷 b造skawic.

58

   Tak czyni dla nas, jak cz貫k sam dla siebie,

 

z這郵iw bowiem okazuje wol,

 

kto czeka pro軸y, wiedz帷 o potrzebie.

61

   Przeto krok ch皻ny w to skierujmy pole

 

i spieszmy w g鏎, nim zalegn mroki,

 

bo potem ci篹ko w nocy b喚dnym kole.

64

   Tak rzecze pan m鎩 i zwracamy kroki,

 

k璠y pod g鏎 wiod skalne schody.

 

Ledwom tkn掖 pierwszy onych pr鏬 wysoki,

67

   w lica mi tr帷i wiew mi貫j och這dy,

 

jakby od skrzyde i: B這gos豉wieni

 

pok鎩 czyni帷y! - g這s us造sz m這dy.

70

   Na niebie zgas ju blask onych promieni

 

ostatnich, co w ich 郵ady noc przybie篡,

 

i gwiazdy wschodz zewsz康 na przestrzeni.

73

   O, si豉 moja czemu mi odbie篡? -

 

m闚i貫m w my郵i, czuj帷, 瞠 ju prosz

 

nogi spoczynku co im si nale篡.

76

   Tame鄉y byli, gdzie si ju nie wznosz

 

schody, i kroki ju dalej nie bieg,

 

jak okr皻, gdy go w przysta fale wnosz.

79

   Stan掖em chwil nas逝chuj帷 czego

 

w tym nowym kr璕u, potem zapytanie

 

znowu mi zwr鏂i do pana mojego.

82

   - Ojcze m鎩 s這dki, jakie pokalanie

 

obmywa tutaj dusza z ziemi zros豉?

 

Krok usta, niech twa mowa nie ustanie.

85

   On za: - Ta mi這嗆, co si nie do嗆 wznios豉

 

do swego celu, tu si w豉郾ie leczy:

 

tutaj w豉軼iwy takt odzyszcz wios豉.

88

   Aby za lepiej one poj掖 rzeczy,

 

obr鵵 my郵 ku mnie: niech nasze sp騧nienie

 

obfitym plonem stracie czasu przeczy.

91

   Tu zacz掖: - Ani Stw鏎ca, ni stworzenie,

 

nie mo瞠, synu, istnie bez mi這軼i

 

czy to cielesnej, czy duchowej; 瞠 nie

94

   bywa inaczej, sam to wiesz najpro軼iej.

 

Mi這嗆 cielesna nigdy si nie myli,

 

lecz tamta b陰dzi nieraz i zago軼i

97

   na niew豉軼iwym ukochaniu: czyli

 

瞠 nie do嗆 silna, czy dla si zbyt wielu.

 

Tu przerwa nieco i zn闚 rzek po chwili:

100

   Je瞠li dobro wieczne ma na celu,

 

a za w doczesnym miar sama dla si

 

stanowi: w zdro積ym nie tonie weselu.

103

   Lecz, gdy zab陰dzi i w zbyt kr鏒kim czasie,

 

lub nie do嗆 ch皻nie ku dobremu bie篡,

 

stworzenie przeciw Stw鏎cy dzia豉 zda si.

106

   St康 poj望 mo瞠sz ja郾ie, i nale篡

 

w mi這軼i widzie 廝鏚這, sk康 wyp造wa

 

wszelaka cnota, gdzie siew czyn闚 le篡.

109

   疾 za istoty tej, w kt鏎ej przebywa,

 

mi這嗆 nie mo瞠 nienawidzie, przeto

 

bez wstr皻u do si jest ka盥a rzecz 篡wa.

112

   A gdy nie spos鏏 wyobrazi, 瞠 to

 

co jest, ma wrogiem by 廝鏚豉 sk康 p造nie,

 

ten wi璚 brak wstr皻u jest zwyk陰 zalet.

115

   Zatem, je瞠li dobry podzia czyni,

 

z這 jest w mi這軼i bli幡iego, za owa

 

mi這嗆 trojak bywa w waszej glinie.

118

   Jest ten, co zawi嗆 do drugiego chowa,

 

w jego zni瞠niu widz帷 鈍ietno嗆 w豉sn,

 

i w taki spos鏏 dusz swoj psowa;

121

   jest ten, co l瘯a si, zali nie zgasn

 

zaszczyty, s豉wa, pot璕a, gdy bli幡i

 

wzro郾ie: wi璚 kocha jego n璠z ciasn;

124

   i ten jest, komu si ju nie zabli幡i

 

rana zniewag uczyniona, i瞠

 

pragnieniem zemsty dusz sw u篡幡i.

127

   Onych trojakich umi這wa ni瞠

 

tej g鏎y p豉ka ka膨, a za tu ci

 

obja郾i, jak b陰d z這 na dobro ni瞠.

130

   Ka盥en niejasne ma dobra poczucie,

 

co dusz koi; onego te pragnie

 

i k'niemu p造nie d捫e ludzkich snucie.

133

   Je郵i leniwa mi這嗆 ta, co nagnie

 

serce ku niemu: w豉郾ie na tej skale

 

m璚zy si skruszon, kto 篡 w lenistw bagnie.

136

   Jest inne dobro, kt鏎e nie da wcale

 

szcz窷cia, bo nie ze szcz窷liwo軼i takiej

 

wyp造wa, kt鏎a wszelkie niszczy 瘸le.

139

   Mi這嗆, co w onym zbytnie mia豉 smaki,

 

na trzech si pi皻rach karci ponad nami,

 

czemu za ona podzia ma trojaki,

142

   zamilcz, by zgad w豉snymi si豉mi.

<<<                                                                 >>>