BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

1
   Śpiewając, jako czyni rozkochana

niewiasta, dalej szła, aż w tym kantata

na onych słowach umilkła przerwana:
4
   Beati, quorum festa sunt peccata.

I jak rusałki, co pod leśnym cieniem

migają, ta przed słońcem zmyka, a ta
7
   przez zieleń goni za złotym promieniem,

tak ona w górę rzeki szła po brzegu;

ja zaś posłuszny za nią, ustawieniem
10
   kroków drobniuchnych niby ścieg po ściegu

ją naśladując i za jej przykładem

dążąc. Tak w jednym wędrujem szeregu,
13
   jać o sto kroków może za jej śladem,

gdy się łagodnym zgięciem brzeg zatoczy,

na wschód się drogi kierując układem.
16
   Niewiele stopa moja dalej kroczy,

gdy ona ku mnie zwróci się i powie:

- Bracie mój, otwórz i uszy i oczy!
19
   Aż tu blask nagły przez gęste listowie

Onego lasu przebiegł na wsze strony;

najpierw go w myśli błyskawicą zowię,
22
   lecz chmur błysk zjawi się i już znikniony,

tenci nie znikał zaś, lecz rósł w pożogę,

więc w duszy: - Co to? - pytam się zdumiony.
25
   A przez świetlane powietrza obszary

dźwięków tak słodkich fala przepływała,

iżem przeklinać jął Ewy grzech stary,
28
   że tam, gdzie z niebem ziemia posłuch dała,

niewiasta jeno, ledwo co stworzona,

już tajemnicy żadnej znieść nie chciała.
31
   Gdyby zaś była usłuchała ona,

wcześniej by sama najwyższych słodkości

zaznała, dłużej nimi ucieszona...
34
   Podczas gdym kroczył śród onych jasności

wiecznego szczęścia, pełen zadziwienia

i coraz nowych wciąż pragnąc błogości,
37
   obszar dokoła tak się rozpromienia,

jak gdyby ogień płonął pod drzewami,

a w słodkich dźwiękach znać już głosów pienia.
40
   ...O, wy dziewice święte! Jeślim z wami

bawiąc posiłku zbywał i wywczasu,

teraz mię swymi wspomóżcie siłami!
43
   Teraz mi trzeba natchnienia z Parnasu,

niech więc Urania z chórem gwiazd wieczystych

da mi pieśń godną złączyć z wtórem basu!...
46
   Niewiele dalej siedem drzew złocistych

zdało się widzieć mi na drodze onej,

lśniące konarów blaskiem rozłożystych;
49
   lecz gdym przystąpił bliżej, wzrok zmylony

wpierw odległością, co jak toń jest szklana,

świeczniki poznał z giętymi ramiony.
52
   Woń napełniła powietrze różana

i słodkiej lilii aromat przeczysty,

one zaś głosy śpiewały: - Hosanna!
55
   Wysoko zespół jaśniał promienisty,

światlejszy, niźli przed pełnią księżyca

zalewa błękit blask jego srebrzysty.
58
   Pełen radości tej, co mię zachwyca,

na Wergilego obróciłem wzroki;

widzę: niemniejszą jego płoną lica.
61
   I znów wgłębiłem się w one widoki

niebiańskie, co się ku nam posuwały

wolniej, niż niosą oblubieńców kroki.
64
   Zaś przewodniczka woła: - Czemu cały

płoniesz widokiem onych świateł żywych,

nie bacząc, co ci więcej ujrzeć dały?
67
   Postaci wonczas korowód szczęśliwych

ujrzałem z dala, co szły całe w bieli,

lśniejąc jak śniegi na Alp stokach szkliwych.
70
   Fale tej rzeki, co mię od nich dzieli,

cały brzeg lewy tak mi odbijały,

jak lustro, kiedy promienie odstrzeli.
73
   Kiedym już stanął tak, że przesuwały

wprost się naprzeciw mnie te święte szyki,

same się kroki moje zatrzymały.
76
   Widzę, jak naprzód szły one płomyki,

za sobą smugę zostawiając jasną,

jakby ją cienkie kreśliły pędzliki.
79
   Bowiem ich ślady w powietrzu nie gasną,

jeno się tęczą barwią siedmioraką,

jak gdy się Diana w światłość stroi własną.
82
   Onych sztandarów nie zdoła wszelako

objąć wejrzenie me, lecz moim zdaniem

z dziesięć był stajań kres za swą odznaką.
85
   Pod takich cudnych stropów malowaniem

dwudziestu czterech starców szło parami

wieńczonych w lilie, i brzmiało śpiewaniem:
88
   - Błogosławionaś Ty między córami

Adamowymi i błogosławiona

na wieki piękność, co jej nic nie plami!
91
   Kiedy w kwiatuszki murawa upstrzona

na drugim brzegu znów się odsłoniła

tam, gdzie procesja przeszła rozmodlona:
94
   jako na niebie wschodzi gwiazdzic siła,

jedne po drugich, cztery piękne twory

przyszły za oną. Zieleń je wieńczyła,
97
   sześcioro skrzydeł pawimi kolory

usianych w oka tak, iż argusowe

zgasłyby przy nich, niosły je w przestwory.
100
   Tu, aby dziwy ci opisać owe,

brak mi już rymów, czytelniku, bowiem

szczędzić mi trzeba ich na cele nowe.
103
   Lecz Ezechiela czytaj: jak ołowiem

na szybach, tak ci odmaluje onych,

gdy nad powietrza lecieli pustkowiem,
106
   z ogniem i wichrem, w chmurach rozstrzępionych;

tak oni byli, jeno że ich pióra

jam widział wedle Jana słów natchnionych.
109
   Wpośród tych czworga toczył się jak góra

wóz tryumfalny, na dwóch kołach taki;

gryf go skrzydlaty unosił jak chmura,
112
   skrzydłem powietrze prując między szlaki

tęczowe tak, iż nie uszkodził zgoła

ni jednej smugi onej siedmiorakiej.
115
   W górę szły, aż ich wzrok ścigać nie zdoła:

ten, co z nich ptakiem był, miał członki złote,

tamte z purpurą biel od stóp do czoła.
118
   Ani Rzym świecąc tryumfów ochotę

takim rydwanem uczcił Scypijona

lub też Augusta, ni w niebios spiekotę
121
   takim biegł powóz złoty Faetona,

ów słońca powóz, co spłonął ze szczętem,

gdy Zeusa ziemia błaga przerażona.
124
   Trzy tam niewiasty szły tanecznym skrętem

przy prawym kole; jedna, jak śnieg biała,

druga szmaragdem zda się rozpłyniętym,
127
   trzecia szkarłatna, niby w ogniu cała;

krok pierwszy daje, oraz ton na wtóry

na przemian śnieżna ta, lub ta skraśniała.
130
   Na lewo cztery zaś w szatach z purpury

za jednej dążą najwyższej przewodem,

co trojgiem oczu spoglądała z góry.
133
   Zaś dalej poza onym korowodem,

dwóch widzę starców nieco różnych w stroju,

lecz równych w cnocie postawą i chodem.
136
   Jeden się zdawał takiego pokroju,

jak Hipokrates wielki, co zwierzęta

naturą darzył wyższego ustroju.
139
   Drugiemu w dłoni szpada wyciągnięta

lśni, jakby ranić chciał, miast leczyć chore

tak, iż za rzeką stojąc, lęk mię pęta.
142
   Dalej znów czterech łagodnie, z pokorą,

a zaś na końcu starzec szedł samotny

we śnie, lecz w licach miał mądrości sporo.
145
   Tych siedmiu było jako ów pierwotny

orszak odzianych, jeno że ich wieniec

lilii nie zdobił perłą ros wilgotny;
148
   za to im skronie róż krasił rumieniec

oraz innego kwiecia, że z oddali

każdy lśnił czołem niby oblubieniec.
151
   Gdy wóz naprzeciw był, nad brzegiem fali,

grzmot usłyszałem i to zacne grono

stanęło; wszyscy tak się zatrzymali,
154
   jak gdyby iść im dalej zabroniono.

<<< >>>