BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

1
   Podczas gdy w gęstą zieleń się wpatruję,

jak ów zwykł czynić, gdy mu łup ucieknie,

co za ptaszkami żywot swój marnuje,
4
   ten, co mi więcej był niż ojcem, rzeknie:

- Synu, pójdź teraz, bo przy onym czasie,

coć wyznaczono, zużyć go trza pięknie.
7
   Jam zwrócił lica i krok spieszny zasię

ku mędrcom, co mi przy ich słodkiej gwarze

onej wędrówki ciężar niczym zda się.
10
   Aż tu płacz słyszę i śpiewanie w parze

Labia mea Domine; te brzmienia

i ból i rozkosz razem niosą w darze.
13
   - Ojcze mój słodki, czyje są te pienia?

zapytam, on zaś: - Możeć ich zesłano,

by tu rozwiązać węzeł przewinienia.
16
   Jako pielgrzymi, rzeszą zadumaną

idąc, wyminą obcych ludzi bokiem,

popatrzą na nich, ale nie przystaną,
19
   takci za nami nieco szybszym krokiem

nadejdzie rzesza duchów i popatrzy

jeno, przechodząc w skupieniu głębokim.
22
   Oczy każdego z onych, w głąb zapadłszy,

czarną się znaczą jamą, a przyschnione

kości do twarzy niźli płótno bladszej.
25
   Niegorzej chyba sam Eresitone

wyglądał, kiedy wysechł już niebogi.

Jam też pomyślał: One zagłodzone
28
   takie musiały być śród nędzy srogiej,

gdy w Jeruzalem trwało oblężenie,

a Miriam synka zjadła co do nogi.
31
   Ich oczodoły były jak pierścienie,

co się oprawą czernią niewidomą,

bo wyłupiono z nich drogie kamienie.
34
   Ten, co na rysach ludzkich czyta homo,

snadnie by poznał tutaj m literę,

co się na licach kreśli nieruchomo.
37
   Któż by rzekł, iż to woń jabłoni, wierę,

i zapach wody takowym napawa

łaknieniem, budząc pożądania szczere.
40
   Właśniem podziwiał, jako to się stawa,

nie wiedząc jeszcze, jakiej kary znamię

nosi to schudłe lico i postawa,
43
   aż oto jeden w oczu sinej jamie

źrenic dwie lśniących w moje lica wbije

i okrzyk słyszę: - Cóż za łaska dla mię?
46
   Nigdy bym nie był poznać zdołał, czyje

było to lico, ale głos poznałem,

bowiem objawił to, co wygląd kryje.
49
   Z tego zaś błysku wnet po licu całym

bieży poznanie: widzę, to Forese!

Jużem odnalazł go w cieniu zmarniałym.
52
   - Nie bacz na fałdy zwisłe, co mi krezę

czynią na szyi, ni na trądy szpetne,

co mniemać każą, że z skóry oblezę,
55
   jeno o sobie mów, i kto szlachetne

one dwa duchy, co je widzę z tobą,

i jakie czyny wiodą was sławetne?
58
   - Lico twe, com je opłakał żałobą,

gdyś skonał - rzeknę - znowu mię porusza

do łez nad twoją znędzniałą osobą.
61
   Mów więc, na Boga, co was tak wysusza?

Mnie mówić nie każ, bo niewiele powie

ten, co mu w innych myślach tonie dusza.
64
   Ten zaś rzekł do mnie: - Gwoli wyrokowi

wiecznemu płynie ze zdroju i z drzewa

moc, co o naszym cierpieniu stanowi.
67
   Cała ta rzesza, która płacząc śpiewa -

iż ponad miarę bywała obżartą,

przez głód, pragnienie w świętość się odziewa.
70
   Jadła i picia budzi się uparta

chęć, na woń jabłek tych i wody świeżej,

co na murawie wstęgą rozpostarta.
73
   I nie raz tylko, krążąc w tej obieży,

lecz ciągle męka nasza się odnawia.

...Co mówię, męka? Błogość, rzec należy!
76
   Ta bowiem żądza nas pod drzewem stawia,

co Chrystusowi rzec kazała: Eli!...

gdy nas krwią własną na krzyżu wybawia.
79
   Ja zaś: - Forese, od owej niedzieli,

kiedyś opuścił świat, aby cię pasła

żądza mąk, pięć lat niespełna nas dzieli.
82
   Jeżeli pierwej chęć w tobie wygasła

grzeszenia więcej, nim przyszła godzina

dobrej żałości, tego niebios hasła,
85
   jakoż przyszedłeś tu? Wszak się zaczyna

niżej pokuta dla tych, co ich z godły

opieszałości wzięła grobu glina?
88
   On mi zaś na to: - Tutaj mię przywiodły,

abym pił słodkie męczeństwa piołuny,

mej Nelli dobrej płakania i modły.
91
   Jej to westchnienia i łzy u mej truny,

z wybrzeża, kędy czeka się tak długo,

szlak tu otwarły mi prosty jak struny.
94
   Tymci zaś Bogu milsza swą zasługą

żoneczka moja biedna owdowiała,

iż jej podobną trudno znaleźć drugą.
97
   Tam, gdzie Sardynii dzikiej sterczy skała,

jeszcze niewiasty w większym płoną wstydzie,

niż tam, gdzie ona beze mnie została.
100
   O, bracie drogi, cóż ci mam rzec? Idzie

czas niedaleki, kiedy przez ambonę

przeciw tych niewiast florenckich ohydzie,
103
   co aż do pąków piersi odsłonione

na pokaz noszą z uśmiechem, swobodnie,

przekleństwo będzie wszem wobec głoszone!
106
   Sąż barbarzynki, sąż hurysy wschodnie,

co, aby nago nie szły na ulice,

grozić im trzeba karą, jak za zbrodnie?
109
   Gdyby wiedziały one bezwstydnice,

co im gotuje niebo w krótkiej chwili,

wnet by otwarły w oczach łez krynice!
112
   Jeśli mię bowiem wiadomość nie myli,

wprzód się zasmucą, nim lico zarośnie

temu, co dzisiaj na ich ręku kwili!...
115
   A teraz, bracie, nie kryj się zazdrośnie.

Patrz: nie ja jeden, całe zgromadzenie

na cień spogląda, co u stóp twych rośnie.
118
   Ja zaś: - Gdy przywieść zechcesz na wspomnienie,

jaki-m był z tobą, a ty byłeś ze mną,

jeszczeć się teraz poruszy sumienie.
121
   Z tego mię życia oderwał tajemną

mocą ów, co tu z nami idzie przodem,

onegdaj, nim się uczyniło ciemno.
124
   Onci mię powiódł tam, umarłych grodem

co już nie wskrzesną z wiecznego skonania,

w tym ciele mym, co niegdyś było młodym.
127
   Słodka pociecha jego obcowania

tu mię przywiodła, na tej góry stoki,

co was, skrzywionych przez świat, w dobro skłania,
130
   i póty moje chce prowadzić kroki,

aż wstąpię, gdzie mię spotka Beatrycze;

dalej iść rozkaz wzbrania mu wysoki.
133
   Wirgili-to jest, byś usłyszał, życzę,

a zaś - tu palcem wskażę - ów cień wtóry

gotów już wzlecieć na rajskie słodycze,
136
   i przeto wstrzęsły się posady góry.

<<< >>>