BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

1
   Już miłośnica dawnego Tytana

pierwszym promieniem jaśniała na wschodzie

z objęć kochanka powstając świetlana.
4
   Perły dodają blasku jej urodzie

ponad jej czołem jaśniejąc w postaci

tworu, co żądłem jadowitym bodzie.
7
   Już noc swych kroków na niebios połaci

dwa uczyniła nad światem co drzemie,

i w trzecim właśnie czarne pióro traci.
10
   Ja com miał z sobą Adamowe brzemię,

tam, kędy razem w pięciuśmy spoczęli,

snem się zmożony osuwam na ziemię.
13
   O tej godzinie, gdy świt niebo bieli,

a jaskółeczka się pierwszym świergotem

ozwie, podobna tęsknej Filomeli,
16
   i kiedy dusza (co jej ciężą potem

okowy zmysłów) wolniejsza od ciała,

rajskie widzenia śmiałym miewa wzlotem:
19
   orlicę we śnie widzę, co się zdała

bujać na niebie złocistymi pióry

i lot potężny z wolna opuszczała,
22
   jak mi się widzi, na szczycie tej góry,

kędy Ganimed został uniesiony

do konsystorza najwyższej struktury.
25
   I patrząc, myślę: zali swymi szpony

jakowąś zdobycz chwycić tu zamierza,

innymi świata pogardzając strony?
28
   Wtem zdało mi się, że na mnie uderza

jak błyskawica z góry i porywa

tam, gdzie się ogień niebieski rozszerza.
31
   Już nas spiekota ogarnia żarliwa

i choć złudzeniem jest, taka się wyda

podobna prawdzie, iż sen mój przerywa...
34
   A nie inaczej ocknął się Pelida

spojrzeniem wodząc dokoła zdumionym,

gdy uciekała z nim macierz Tetyda
37
   przed srogim niegdyś uchodząc Chironem,

i gdy w objęciu matki śpiący leżał,

nim na wysp wieńcu skryła go zielonym,
40
   niźli ja, gdy mię sen nagle odbieżał

światłość znienacka przywracając oku,

a strach się lodem w żyłach mych rozszerzał.
43
   Już pocieszyciel tylko przy mym boku,

słońce na niebie dwie godziny znaczy,

a twarz zwróconą mam do morza stoku.
46
   - Nic się nie lękaj - rzekł mistrz, gdy obaczy,

że nie śpię - już się do celu zbliżamy;

nie tracić ducha, wzmóc go trzeba raczej.
49
   Przybyłeś teraz do czyśćcowej bramy,

widzisz wał, co go dokoła ochrania?

Tam, kędy wyłom, tamtędy wejść mamy.
52
   Niedawno temu, w godzinie świtania,

gdy duch twój słodkim zdjęty był uśpieniem

wśród kwiecistego doliny posłania,
55
   niewiasta przyszła: Łucja mym imieniem

- rzekła - dozwólcie mi zabrać onego

i gdzie wskazano, z onym pójść brzemieniem.
58
   Sordel i tamci dalej dróg swych strzegą,

ciebie pod górę wzniosły jej ramiona,

gdy dzień wzszedł: za nią w ślad me stopy biegą.
61
   Tu cię złożyła; potem uśmiechmona

drogę mi wskaże cudnymi oczyma,

i wraz odeszli ciebie: sen i ona.
64
   Jako ten, czyją myśl zwątpienie trzyma,

kiedy zaś prawda przed nim się odsłoni,

już niepokoju w sercu jego nie ma,
67
   tak jam się zmienił; ów zaś, co mię chroni

od wszego złego, szedł na skał okraje,

a w ślady za nim i mój krok pogoni.
70
   ...Tu, czytelniku, widzisz, jak się staje

coraz wznioślejsza pieśni mej osnowa,

więc nie dziw, że jej kunszt większy przydaję...
73
   Zbliżyliśmy się, gdzie brama czyśćcowa:

to, co z daleka jeno się wydało

szczeliną skalną, kędy się cień chowa,
76
   bramą zawartą wnet się okazało;

trzy do niej stopnie różnobarwne wiodą,

zaś u ich szczytu postać widzę białą.
79
   I, jako promień odbity nad wodą

źrenice razi brylantową strzałą,

tak miecza błyski są dla wzroku szkodą.
82
   Gdy w lica spojrzeć próbuję nieśmiało,

olsną me oczy, taki blask niezmierny

szedł od oblicza, co w górze jaśniało.
85
   - Czego tu chcecie? - rzecze on odźwierny. -

Kto was tu przywiódł? Strzeżcie się, ażeby

nie był zły skutek śmiałości nadmiernej.
88
   - Posłanka święta aż od rajskiej gleby -

pan mój odpowie - co nas wzięła w pieczę,

rzekła nam: tu drzwi przed górnymi nieby.
91
   Na to uprzejmy wrótnik sam odrzecze:

- I kroki wasze dobrze skierowała,

niech się więc wejście wasze nie odwlecze.
94
   Pierwszego z onych stopni tafla biała

tak wygładzona była jak marmury,

iżby się przejrzeć można w niej bez mała.
97
   Drugi miał kolor tak ciemnej purpury,

że prawie czarny w oczach mi się mieni,

rysami spękan od dołu do góry.
100
   Trzeci, najwyższy, żywo się czerwieni,

niby krew jasna, gdy wytryśnie z żyły,

do porfirowych podobien kamieni.
103
   Na tym ostatnim wsparte stopy były

tego, co siedział w progu anioł boży

na taflach, co się jak dyjament skrzyły.
106
   Łatwo się krok mój na stopniach ułoży,

gdy mistrz za rękę wiedzie mię i powie:

- Ubłagaj kornie, niechaj drzwi otworzy.
109
   Do nóg jasnemu upadłem duchowi,

by nam czyśćcowe otworzył posady,

bijąc w pierś jako trzeba grzesznikowi.
112
   Ten ostrzem swojej promienistej szpady

siedem P wprzód mi naznaczył u czoła,

mówiąc: - Tam niech ci one zmyją ślady.
115
   Potem spod szaty koloru popioła

dwa klucze dobył, co je miał przy pasie,

jeno je kryła sukni szarej poła.
118
   Jeden ze srebra, drugi złoty zasię:

pierwszy obróci w zamku, potem wtóry,

i drzwi w niedługim się otwarły czasie.
121
   - Jeżeli z kluczy tych zawiedzie który -

rzekł potem - na nic wędrówka na szczyty,

bo nie otworzy się droga do góry.
124
   Tamten cenniejszy, lecz niepospolitej

wymaga sztuki ten, gdy drzwi odmyka,

zanim sprężyny dotknie się ukrytej.
127
   Od niebieskiego dzierżę je klucznika,

i raczej zbytnia zwieść mię ma ochota,

niżbym odtrącił od wrót pokutnika.
130
   Te mówiąc słowa, pchnął otworem wrota

i rzecze: - Wejdźcie! - Lecz pomnieć należy,

iż wraca, kogo tam odbiegnie cnota.
133
   Wonczas zawiasy ciężkie onych dźwierzy

wraz ze spiżowym otwarły się dźwiękiem,

któren się echem w powietrzu rozszerzy.
136
   Ani się takim nie ozwała jękiem

skała Tarpejska, kiedy z jej kamienia

skarb wydzierano gwałtem wielorękim.
139
   Jam zaś na pierwsze się obejrzał grzmienia,

bo zdało mi się, że słyszę zmieszany

w hymnie Te Deum huk i słodkie pienia.
142
   I jak w kościele, kiedy grzmią organy,

raz się śpiew słyszy, raz go huk on stłumi,

który powietrzem wstrząsa rozedrgany,
145
   tak tu co chwila grzmot potężny szumi.

<<< >>>