Strona g堯wnaGaleriaOpracowaniaLinki

 

DANTE ALIGHIERI - "BOSKA KOMEDIA"

przek豉d: Alina 安iderska

 

Piek這                Czy軼iec                Raj

 

 

CZY列IEC

 

PIE老 I

PIE老 II

PIE老 III

PIE老 IV

PIE老 V

PIE老 VI

PIE老 VII

PIE老 VIII

PIE老 IX

PIE老 X

PIE老 XI

PIE老 XII

PIE老 XIII

PIE老 XIV

PIE老 XV

PIE老 XVI

PIE老 XVII

PIE老 XVIII

PIE老 XIX

PIE老 XX

PIE老 XXI

PIE老 XXII

PIE老 XXIII

PIE老 XXIV

PIE老 XXV

PIE老 XXVI

PIE老 XXVII

PIE老 XXVIII

PIE老 XXIX

PIE老 XXX

PIE老 XXXI

PIE老 XXXII

PIE老 XXXIII

               PIE老 XXV

 

Wej軼ie na si鏚my kr庵. Stacjusz o fizjologii. O duszy i bycie pozagrobowym. Duchy w ogniu czy嗆cowym.

 

 
1

   Czas by i嗆 w g鏎, bo droga nieg豉dka,

 

s這鎍e odda這 ju kr庵 po逝dnika

 

dla znaku Byk闚, a noc dla Nied德iadka.

4

   Jako si przeto widzi podr騜nika,

 

co, cho go wabi co, i嗆 nie omieszka,

 

gdy go konieczno嗆 ostrog dotyka,

7

   tak my鄉y weszli, k璠y skalna 軼ie磬a

 

swoj ciasnot w璠rowce rozdziela,

 

jeden za drugim krocz帷 szlakiem brze磬a.

10

   Jak bociani徠ko, co si nie o鄉iela

 

wyruszy z gniazda i ledwo podleci,

 

znowu opuszcza skrzyd這 z trwogi wiela,

13

   takim ja by貫m, gdy mi si roznieci

 

i zga郾ie w duszy pytanie, i si to

 

ruchem ust znaczy tylko, jak u dzieci.

16

   Ni krokiem zwolni drog rozpocz皻

 

ojciec m鎩 s這dki, jeno: - Odpu嗆 (rzecze)

 

ci璚iw 逝ku, co j masz napi皻!

19

   S造sz帷 to, ju si w mowie ubezpiecz.

 

- Jako si schudnie tutaj? - pytam - wszak瞠

 

tu ju pragnienia nie trwaj cz這wiecze?

22

   - Gdyby pami皻a - rzek - o Meleagrze,

 

co zgas, gdy zgas豉 w ogniu szczapy suchej

 

ostatnia drzazga, to poj掖by tak瞠.

25

   I gdyby wspomnia, jako nasze ruchy

 

ruchem powtarza w zwierciadle odbicie,

 

nie dziw ci b璠zie, 瞠 tu chudn duchy.

28

   Lecz by zrozumia rzecz t nale篡cie,

 

oto jest Stacjusz; wzywam go i prosz,

 

aby twej chorej my郵i wr鏂i 篡cie.

31

   - Je郵i wieczno軼i zas這n podnosz

 

tam, gdzie obecnym ty - Stacjusz odpowie -

 

by ci dogodzi jeno g這s m鎩 wznosz.

34

   Potem rozpocz掖: - Je郵i ku mej mowie

 

dusza twa, synu, ch皻n jest i sk這nn,

 

s這wy moimi 鈍iat這 w niej odnowi.

37

   Krew doskona豉, kt鏎ej nie poch這n

 

spragnione 篡造 i kt鏎a zostaje

 

jak okruch z uczty, gdy j uko鎍zono,

40

   zaczerpnie w sercu i nast瘼nie daje

 

moc wszystkim cz這nkom kszta販帷, jak ona,

 

bie膨c przez onych najdalsze okraje.

43

   Potem zst瘼uje, 鈍ie穎 przetrawiona,

 

tam, gdzie zamilcz lepiej, sk康 si s帷zy

 

drog natury do cudzego 這na.

46

   Tu jedna z drug snadnie si po陰czy,

 

ta, co jest bierna, z t, co w czynnym stanie,

 

w miejscu wybornym, gdzie si wzmacnia ko鎍zy.

49

   I po陰czona, rozpocznie dzia豉nie:

 

najpierw si zetnie, potem 篡ciem wzrusza

 

to, co z materii jej w豉snej powstanie.

52

   Z tej si造 czynnej utworzona dusza,

 

jak u ro郵iny (odmienna o tyle,

 

瞠 jest u kresu, gdy tamta wyrusza),

55

   kiedy ju ruchu ma i czucia, ile

 

miewa grzyb morski, to z siebie dobywa

 

organa, dot康 ukryte w tej sile.

58

   Teraz jest widna, teraz si odkrywa,

 

synu, moc owa co na wszystkie cz這nki

 

zar闚no z serca rodz帷ego sp造wa.

61

   Lecz, jak si dzieci wykluje z tej p這nki,

 

nie widzisz jeszcze, to bowiem zawada,

 

co m璠rszych od ci wiod豉 w b喚du 陰ki.

64

   Przeto nauka ich oddziela rada

 

od duszy ludzkiej intelekt wra磧iwy,

 

i nie masz zmys逝, co mu odpowiada.

67

   Wi璚 serce otw鏎z dla wie軼i prawdziwej

 

i wiedz, 瞠 z chwil, gdy si u zarodka

 

m霩g ukszta速uje i ca造 i 篡wy,

70

   毒鏚豉 wszechrzeczy zst徙i na moc s這dka

 

i tchnie we ducha, jako w doskona貫

 

dzie這 przyrody, ten za, co napotka

73

   czynnego, garnie w swe jestestwo ca貫,

 

aby ze dusz utworzy jedyn,

 

篡w, czuj帷, jak to, co dojrza貫.

76

   Aby mniej dziwu czu nad t nowin,

 

patrz, jako s這鎍e ciep貫m swym dob璠zie

 

z soku macicy winnej s這dkie wino.

79

   A gdy Lakezys ni ca陰 wyprz璠zie,

 

ona duszyczka rozstaje si z cia貫m

 

i boskie z ludzkim unosi w swym p璠zie.

82

   Reszta w豉sno軼i ga郾ie w pozosta造m,

 

za pami耩, rozum, wola onej, snadnie

 

bystrzejsza ni幢i wpierw, w stopniu niema造m,

85

   bez zatrzymania, sama przez si padnie

 

cudem na jeden z brzeg闚 tych sm皻liwych

 

i tam swe drogi rozpozna dok豉dnie.

88

   Ledwo w鈔鏚 krain tych stanie t瘰kliwych,

 

gdy si豉 tw鏎cza wko這 promienieje,

 

tworz帷 jak niegdy zarys cz這nk闚 篡wych.

91

   I jak powietrze, gdy deszczem nabrzmieje,

 

cudze promienie w sobie przeinacza

 

i naraz barwy r騜nymi ja郾ieje,

94

   tak tu powietrze, co on otacza,

 

posta przybierze, w kt鏎 je zamyka

 

moc dzia豉nia duszyczka tu豉cza.

97

   Potem, podobny z tego do p這myka,

 

co w 郵ad za ogniem wsz璠y idzie skory,

 

za duchem nowy jego kszta速 pomyka.

100

   Przeto za, 瞠 ma st康 swoje pozory,

 

cieniem si zowie i st康 swe organa

 

urabia wszystkie na 鄉iertelne wzory.

103

   St康 i u鄉iechy i mowa nam dana,

 

st康 maj 廝鏚這 te 透y i westchnienia,

 

co mo瞠 s造sza id帷 tu od rana.

106

   A wedle tego, jakie ma pragnienia,

 

jakie uczucia, tak twarz i wzi璚ie,

 

i to przyczyna jest twego zdziwienia.

109

   Ju przy ostatnim byli鄉y zakr璚ie

 

i drog w prawo wzi瘭i鄉y, co bliska,

 

lecz oto nowe uwagi napi璚ie:

112

   Tutaj ze stok闚 篡wy ogie tryska,

 

a wiatr go w g鏎 niesie i odtr帷a

 

od 軼iany skalnej a ponad urwiska.

115

   Wi璚 i嗆 trza by這 od dalszego ko鎍a,

 

jeden za drugim: tu si ognia boj,

 

tam znowu przepa嗆 trwo篡 mi ziej帷a.

118

   Pan m鎩 za m闚i: - Trzeba oczy swoje

 

dobrze na wodzy trzyma na tym sk這nie:

 

jeden krok b喚dny, 鄉iertelne wyboje.

121

   Summae Deus dementiae, s造sz w 這nie

 

onych po瘸r闚 takim 酥iewem brzmi帷e,

 

i si ogl康n望 chc, cho kroki chroni.

124

   I duchy widz przez ogie id帷e,

 

i na przemiany to spogl康am na nie,

 

to zn闚 wzrok spuszczam tam, gdzie stopy dr膨ce.

127

   Kiedy sko鎍zy造 tej pie郾i wo豉nie,

 

zakrzykn g這郾o: Virum non cognosco!

 

i zn闚 rozpoczn po cichu 酥iewanie.

130

   Zaledwie przebrzmia hymn ostatni zg這sk,

 

zn闚 zawo豉造: - Wygnana przez Dian

 

z gaju Kalisto, gdy mi這sn trosk

133

   Wenus j tkn窸a! - po czym zn闚 酥iewane

 

zabrzmia造 zwrotki przeplatane chwa陰

 

m篹闚 i niewiast, co z czysto軼i znane.

136

   Takim sposobem, zda si, drog ca陰

 

przez ogie czyni, i takimi leki

 

wypal do dna ran zastarza陰,

139

   a瞠by 郵ad jej nie zosta na wieki.

<<<                                                                 >>>