BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

1
   Tak szliśmy z mostu na most, gwarząc o tym,

czego komedia moja nie opiewa;

gdyśmy zaś byli u szczytu, przelotem
4
   spojrzeć staniemy, kędy się rozchwiewa

nowa szczelina Maleparty, ale

czarna ją ciemność po brzegi zalewa.
7
   Jako w weneckim zimą arsenale

gęsta się smoła w ciemnym burzy wrzątku,

by leczyć statki, nim wrócą na fale,
10
   aż wre tam praca: jeden od początku

przebudowuje okręt swój, ów łata

łódź, co się na niej dorabiał majątku,
13
   ten wiosła robi, tamten liny splata,

tamten poprawia przód, ten ster przyłoży,

ów wierzch sztukuje żaglowego płata,
16
   tak - nie na ogniu, jeno z woli bożej,

gęstym kipiała tutaj warem smoła

i oblepiała brzegi coraz gorzej.
19
   Widziałem oną, lecz w onej nic zgoła

prócz bąbli, które wzbierały co chwila,

aż się powierzchnia wzdyma dookoła.
22
   Widząc, że wzrok mój darmo się wysila:

- Uważaj! - rzecze mistrz i stąd gdzie stałem

wraz mię odciągnął, aż się sam pochyla.
25
   Jam się obejrzał jak ten, co nieśmiałym

wzrokiem lgnie właśnie za przyczyną trwogi,

i choć odchodzi, patrzy okiem całym.
28
   I widzę, jako szlakiem skalnej drogi,

rozwartych skrzydeł parą chwiejąc czarną,

diabeł za nami bieży lekkonogi.
31
   Ach, jakąż miał on postawę mocarną,

i jakim ruchem wspaniałym a dzikim,

ramiona jego w górę się podgarną
34
   popod siedzącym na karku grzesznikiem!

Stopy skrzyżował mu i jak w kajdanki,

w szpony nad własnym zamknął obojczykiem.
37
   - Hejże - zawołał - bracia Malebranchi

z naszego mostu! - Otoć jeden sługa

od świętej Zyty. Dalej z nim pod ganki!
40
   Ja wracam, kędy czeka zdobycz druga

i wiele, innych, bowiem nie brak ciura

w tej ziemi jako szeroka i długa:
43
   wszyscy oszusty z wyjątkiem Bontura.

Tam dla pieniędzy, zamiast nie, a ino

gotowa rzeknąć z onych dusz bądź która.
46
   Tu cisnął zdobycz i skalną drożyną

bieży na powrót, podobnie jak brytan,

kiedy złodzieja goni z wściekłą miną.
49
   Tamten dał nura i od razu schwytan

lepkimi nurty, jeno grzbiet wygięty

podnosi z fali, i wraz też powitan
52
   krzykami diabłów: - Aha! Tutaj świętej

pomocy darmo wzywać! Tu inaczej

pływa się niźli przez Serchia odmęty!
55
   Potem go każdy szponami zahaczy

i woła: - Tu się tańczy bez nauki!

Tu brykać trzeba, choć nikt nie zobaczy!
58
   A nie inaczej mistrz kucharskiej sztuki

kuchcików uczy żelaznymi haki

zatapiać mięso w kotle, niż te kruki.
61
   Zaś pan mój dobry: - By cię diabeł jaki

nie spostrzegł, schowaj się za skały one;

o mnie się nie bój: znam obyczaj taki.
64
   Potem na drugą przeszedł mostu stronę,

kędy na skalnym brzegu łuk oparty,

tu zaś mieć musiał siły wytężone,
67
   bo jak czasami kłąb psiarni zażartej

nagle zza węgła wpadnie na nędzarza,

tak tu spod mostu wyleciały czarty.
70
   Ale on krzyknął: - Niech się nie poważa

dotknąć mię żaden, lecz niech tu się poda

naprzód z was który i ze mną ugwarza.
73
   Wszyscy wrzasnęli: - Idź ty, Malacoda! -

bowiem się jeden ruszył. Tamci stoją,

tenci zaś podszedł i rzekł: - Po co zgoda?
76
   - Czy myślisz - pan mój rzecze - żem tu swoją

obecność przyniósł (chociaż mię nie trwoży

to, czego inne duchy tak się boją)
79
   bez ważnych przyczyn i bez woli bożej?

Dozwólcie przejść nam, bo tak chciały nieba,

abym innego wiódł do tych bezdroży.
82
   Tamten się cofnął do skalnego źleba

i wraz pazury opuścił do ziemi,

mówiąc do drugich: - Przepuścić ich trzeba.
85
   Zaś pan mój do mnie: - O, ty co za tymi

głazami kryjesz się, wynijdź zza skały

i ku mnie pośpiesz kroki bezpiecznymi!
88
   Więcem do niego pomknął pędem strzały,

a diabły ku mnie wystawią pazury,

iżem drżał, paktu by nie dotrzymały.
91
   Podobniem widział, kiedy szli piechury

na zakładników, gdy padła Caprona:

jako mnie, strach im wyglądał zza skóry.
94
   Jam się przytulił jak dziecię do łona

panu mojemu, i nie spuszczam wzroku

z onej gromady, co tak rozsrożona
97
   Ci, pazurami wskazując mię, z boku

zerkali na mnie i jeden drugiemu

mówił: - Pomacać go? Co? Puścić soku?
100
   Ale ów diasek, co panu mojemu

dawał odpowiedź: - Dosyć, drapichrusty,

dosyć! - zawołała grożąc niejednemu.
103
   Potem zaś do nas: - Tędy wam przepusty

nic nie pomogą, bowiem zawalony

leży w tym kręgu aż do dna łuk szósty.
106
   Jeśli iść dalej chcecie, okolony

musi być gruz ów aż het, ku szczelinie

skalnej, co ją tam z drugiej widać strony.
109
   Wczoraj, w pięć godzin po onej godzinie

ósmej, co mamy ją w tej chwili, tysiąc

dwieście sześćdziesiąt i sześć lat przeminie,
112
   jak to runęło. Lecz mam właśnie dziś jąć

swoich na straż tym z czarnego powidła;

idź z nimi, że was nie tkną, mogę przysiąc.
115
   Nuże - zawołał - sam tu, Łapzaskrzydła,

i ty, Brodaczu, i ty, Łupiskóra!

Skinął, wraz rzesza ruszy się obrzydła.
118
   - I Parzygnata i Łomipazura

weźcie ze sobą; na czele niech rusza

onej dziesiątki Libicoccus; gbura
121
   Kędzierzawego niech też iść przymusza,

niech nie zostaje w tyle Smoczezęby,

a wraz pod ręką ma być Oczajdusza,
124
   zaś niech zamyka orszak Rudogęby.

Iść mi, pilnować, by nie wytykali

głów tamte łotry ponad smolne kłęby,
127
   tych zaś strzec pilnie, aby wyszli cali

z onego kręgu aż na most przez rzekę,

co go dokoła opasuje dalej.
130
   - Na Boga, panie mój, co widzę? - rzekę -

wolej nam samym iść, gdy ci wiadoma

droga. Jać za tę dziękuję opiekę!
133
   Ty, co znasz wszystko, spojrzyj: wszak oskoma

bierze ich na nas, oczy jak z rubinu

błyskają w białkach, drga szczęka ruchoma!
136
   Na to on do mnie: - Nie lękaj się, synu.

Jako im chce się, niech kły szczerzą z gęby,

toć dla onego nieszczęsnego gminu.
139
   Tamci ruszyli na lewo przez zręby

i każdy na znak, za wodza przykładem,

język szkarłatny wystawił przez zęby,
142
   ów zaś szedł poprzód i zatrąbił zadem.

<<< >>>