BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

1
   Szymonie Magu, wy wszyscy, hołoto,

co rzeczy święte, przeznaczone Bogu,

cudzołożycie za srebro i złoto!
4
   Dla was dźwięk zabrzmi piekielnego rogu,

co nieskończoną za żywot występny

znosicie karę na tym trzecim progu!...
7
   ...Jużeśmy byli weszli nad następny

wąwóz, stanąwszy na tej części skały,

co nad otchłanią wznosi łuk przestępny.
10
   O, Ty Mądrości Najwyższa, jak stały

i prawy sąd Twój, któren wszędy władnie:

w niebie, na ziemi i w świecie zakały!...
13
   Całą tę otchłań po bokach i na dnie

raz koło razu kolistym wykrojem

widzę żłobioną w otwory dokładnie.
16
   Tej miary zdały się, co one w moim

ślicznym kościele u świętego Jana

dla tych, co chrztu się omywają zdrojem.
19
   Tam moją ręką była przełamana,

by wyratować chłopię, co tonęło,

chrzcielnicy jednej marmurowa ściana.
22
   ...Z ujścia każdego stercząc się wytknęło

dwie, aż po uda, potępieńca nogi,

reszta zaś wszystko w pomroce ginęło.
25
   Stopy każdemu ogień piekł złowrogi

kości i stawy ogarniając, iże

z bólu skręcały się w tej męce srogiej.
28
   A jako płomień przebiegając liże

rzecz namaszczoną po wierzchu łakomie,

tak od pięt w palce ognie biegły chyże.
31
   - Kto jest ów, co się męczy tak widomie

bardziej od innych, stopy kurcząc bose,

- pytam - i ssie go najczerwieńsze płomię?
34
   Pan mój zaś do mnie: - Chcesz? To cię przeniosę

na oną krawędź co się niżej ściele,

a sam usłyszysz, za co spadł w tę fosę.
37
   Ja zaś: - We wszystkim twoją chęć podzielę,

tyś panem. Mówić co myślę, nie warto:

ty wiesz to nawet, co skrywam nieśmiele.
40
   Przeszliśmy tedy na tę krawędź czwartą,

w dół się spuszczając złomy urwistymi

nad otchłań stromą grobami podartą.
43
   Lecz nie postawił mię pan mój na ziemi,

ażeśmy przyszli nad ten grobu padół,

gdzie ów się skarżył stopy drgającymi.
46
   - Ktokolwiek jesteś, co tkwisz głową na dół,

duchu nieszczęsny, gdy cię ognie wiercą,

mów, jeśli możesz! - Takem doń zagadał.
49
   Jako spowiednik stoi nad mordercą,

co wleczon w widłach drży, by duszę zbawił,

tak ja nad onym stałem przeniewiercą.
52
   Tenci zawoła: - Jużeś tu się zjawił?

Jużeś tu stanął gotów, Bonifazio?...

Zły termin duch mi proroczy objawił!...
55
   Takeś się prędko nasycił dotacją,

coś się nie wahał zaprzedawać dla niej

piękną niewiastę i na zgubę dać ją?
58
   Jako ci, którzy stają pomięszani,

gdy błędnych pytań zwiedzie ich manowiec,

;., tak ja u brzegu tej stałem otchłani.
61
   Wówczas Wirgili rzekł: - Prędzej mu powiedz:

,Jam nie ten, co ty sądzisz, nie ten jestem.

Więc, co mi kazał, rzekłem w ten grobowiec.
64
   Ów stopy skurczył znów bolesnym gestem,

potem przez łzy rzekł, wzdychając bez miary:

- O co więc pytasz? Jeśli spieszysz się z tym
67
   pytaniem do mnie przez one wiszary,

co tu niedoli naszej znaczą kresy,

wiedz, że mię wieńczył szczyt papieskiej tiary.
70
   Zaiste, skarby zgarniałem do kiesy,

jak nieodrodny syn domu Orsini,

aż mnie samego zagarnęły biesy.
73
   Pod głową moją dalej leżą inni

w szczelinach skały pochowani wszędzie,

co jak ja, dobrem kupczyli świątyni.
76
   Tam i ja spadnę, kiedy on przybędzie,

com cię za niego wziął, gdym w tej nadzieje

zapytał ciebie w nagłym słów rozpędzie.
79
   Aliści dłużej ja tu stopy grzeję

i tkwić mi przyszło tutaj na dół głową,

niźli on w ogniu stopami zgorzeje,
82
   gdyż po nim zajmie stolicę piotrową

taki z zachodu, co bez czci i wiary,

mnie i onego strąci w głąb grobową.
85
   Jako się w księdze Machabejów starej

czyta o króla doradcy Antiocha,

tak mu król Francji zaufa bez miary.
88
   Nie wiem, czy śmiałość mię uwiodła płocha,

żem się takimi doń odezwał słowy:

- Powiedz, jak myślisz, czy skarbów choć trocha
91
   zażądał Pan nasz, gdy w dłoni piotrowej

położył klucze? Rzekł jeno: Idź za mną.

Ani też żądał opłaty jakowej
94
   w złocie lub srebrze na duszę nieplamną

Piotr, albo inny kto od Mateusza,

w zastępstwie biorąc go, gdy drogą kłamną
97
   już na zatratę poszła niecna dusza.

Więc dobrze ci tak! Słuszne twe karanie!

A pilnuj skarbu, niech go nikt nie rusza!...
100
   Gdyby zaś nie to, że poszanowanie

mam dla godności, coś oną piastował

kiedyś żył błogo w twym uprzednim stanie,
103
   jeszcze bym słowy gorszymi pomstował

na waszą chciwość, która świat splugawia,

dobrych poniża, złych wznosi do pował.
106
   Wasz to, pasterze, obraz się objawia

Ewangeliście, gdy tę, nad wodami

siedzącą ujrzał, jako się znieprawia
109
   na łożu królów, ona, co z głowami

siedmią rodziła się i (by się cnota

dla męża strzegła) z dziesięcią rogami!...
112
   Wyście zaś sobie ze srebra i złota

zrobih Boga, niby bałwochwalce,

lecz ci jednego czczą, wam stu ochota.
115
   O, Konstantynie, biada! Jak padalce

mnożą się oni z twego nawrócenia,

co władcom świata zwykli patrzeć w palce!...
118
   Podczas gdym takie ja wygłaszał pienia,

silnie onemu drżały stopy obie,

nie wiem czy z gniewu, czy z żalów sumienia.
121
   Pan mój snać w słowach mych podobał sobie,

bo słuchał pilnie i zadowolony,

podczas gdym gromił w takowym sposobie.
124
   Potem oboma chwycił mię ramiony,

do piersi garnąc i stąd, gdzie ów jęczy,

nazad szedł w górę, ni się zdał znużony,
127
   jeno mię wyniósł aż na szczyt przełęczy,

co krawędź czwartą skały z piątą spina,

i miękko złożył na twardej poręczy,
130
   skąd mi się nowa otwarła dolina.

<<< >>>