BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

1
   Jest miejsce w piekle zwane Maleparta,

barwy żelaznej i całe z kamienia,

jak obręb, co w nim ta przepaść zawarta.
4
   Na samym środku pola potępienia

studnia głęboka ujście swe otwiera,

której określę później przeznaczenia.
7
   Przestrzeń kolista, co się rozpościera

pomiędzy studnią a podnóżem skały,

dziesięcią szczelin do dna się rozdziera.
10
   Podobnie zamku twierdzę opasały

głębokie fosy wodą wypełnione,

broniąc, by weń się nie wdarł wróg zuchwały.
13
   I jak z fortecy takiej w każdą stronę

ponad te rowy i nad nurt spleśniały

mostki do brzegów wybiegną zwodzone,
16
   tak tu od podstaw skalne biegną wały,

choć nie zwodzone (tym większa zaleta!)

w stronę, gdzie studni zieje krąg ściemniały.
19
   W tym właśnie miejscu strącił nas ze grzbieta

Gerion obudwu do skalistej wnęki,

i stamtąd w lewo wiedzie mię poeta.
22
   Gdy zaś spojrzymy w stronę prawej ręki

w głębie doliny pierwszej: dręczycieli

nowych widzimy, oraz nowe męki.
25
   Na dnie tam nadzy grzesznicy siedzieli,

i stamtąd, ku nam wykręcając głowy,

obok, choć kroki większymi, bieżeli.
28
   Tak się Rzymianie w jubileuszowy

rok ów na moście świętego Anioła

przez ciżbę porąc, w dwie dzielą połowy,
31
   i jedną stroną ci suną, co czoła

mają do miasta wiecznego zwrócone,

a zaś przeciwną do Piotra kościoła.
34
   Po ciemnym głazie w tę i tamtą stronę

diabły rogate, w ręku dzierżąc knuty,

smagają z tyłu dusze potępione.
37
   Ach, jakże nogi za pas brał przekłuty

za pierwszym razem, nie czekając wtórej

ni trzeciej plagi tej srogiej pokuty!...
40
   Podczas gdy szedłem, z grzeszników niektóry

ściągnął me oczy i rzekłem: - Nie na czczo

jestem widoku twarzy tej ponurej.
43
   Stojąc, aż lepiej oczy me obaczą,

wstrzymałem kroki, a mistrz dobrotliwy

przystanął ze mną nad rzeszą tułaczą.
46
   Ten co go bili, pragnął się wstydliwy

ukryć przede mną, więc się schylił cały,

ale ja rzekłem: - Jeżeli prawdziwy
49
   obraz twych rysów, a zaś nie skłamały,

tyś Venedico jest Caccianimico,

lecz co cię w takie przywiodło opały?
52
   - Radbym się ukrył między tę czerń dziką -

odrzekł - lecz głos twój przymusza mię śmiele,

mowy ojczystej brzmiąc dla mnie muzyką.
55
   Jamci był onym, co Izolabellę

pchnął, iż się woli margrabiego skłoni,

jak o tym później mówiono zbyt wiele.
58
   Zaś nie ja jeden płaczę tu z Bolonii;

tak-ci tu onych pełno w tej dolinie,

że ani tyle języków nie dzwoni
61
   dziś gwarą ojców tam w naszej krainie.

Gdy chcesz świadectwa, że to nie jest bajką,

wspomnij, jak chciwość nasza w świecie słynie.
64
   Kiedy tak mówił, diabeł swą nahajką

dobrze go zdzielił, mówiąc: - Precz, rajfurze!

Tu nie ma dziewek pstrą wabnych kitajką!
67
   Jam się z mym panem usunął ku górze

i parę kroków nas przyprowadziło,

gdzie występ skalny w twardym wyrósł murze.
70
   Dosyć się lekko na próg ten wstąpiło,

i w prawo kroki stawiąc na przełęczy,

one się kręgi wieczne opuściło.
73
   Gdyśmy tam byli, gdzie się jak łuk tęczy

wygina, przejście stwarzając pod spodem

dla rzeszy diabłów, co skazanych dręczy,
76
   wódz mój rzekł do mnie: - Wstrzymaj się z twym chodem

tak czyniąc, abyś swe złączył wejrzenia

z onym nieszczęśnie zrodzonym narodem.
79
   Szliśmy przez mostu starego sklepienia,

naprzeciw się zaś nowa rzesza tłoczy,

również smagana od diabłów rzemienia.
82
   Ledwo zdążyłem na nią zwrócić oczy,

nim się zapytam, mistrz się ku mnie skłoni

mówiąc: - Tam patrzaj, gdzie ów możny kroczy,
85
   a w bólu swoim ni łzy nie uroni;

jakże królewską dotąd jego postać!

Ten-ci jest Jazon, który po mórz toni
88
   wiódł łódź Argosu: on potrafił dostać

runo jagnięce męstwem oraz sprytem

od Kolchów, co im nikt nie umiał sprostać.
91
   Przez wyspę Lemnos kunsztem rozmaitym

wędrował, kędy niewiasty zawzięte

mężów podstępem zdradziły ukrytym.
94
   Tam przez słów zdradnych i spojrzeń przynętę

wnet otumanił młodą Eizyfilę,

co tamte zwiodła wprzód przez słowa kręte,
97
   później ciężarną porzucił niemile.

Za one grzechy tutaj cierpi kary,

zaś i Medea pomszczona w tę chwilę.
100
   Inni, co jak on, nie chowali wiary,

idą z nim tędy... Dość ci wiedzieć o tym

i o tych, co tu w pierwsze zeszli jary.
103
   Jużeśmy byli, kędy się z powrotem

próg skalny wszczepia w krawędź tę z kamienia,

co z niej łuk dalszy występuje potem.
106
   Tu słyszym onych, co mają schronienia

w następnym jarze: każdy jak koń prycha

i dłoni własnych znosi uderzenia.
109
   Brzegi pleśń jakaś oblepiała licha

od tych oparów, które tam szły z dołu,

i równie oczy jak i nos odpycha.
112
   Na dnie tak ciemno, że chcąc bez mozołu

widzieć coś, wstąpić trzeba na szczyt grzbietu

tam, gdzie łuk wspina się podobny kołu.
115
   Tameśmy weszli, a widzimy, że tu

grzebie się naród zanurzony w łajnie,

co zda się wzięte z ludzkiego prewetu.
118
   Podczas gdym wzrokiem oną badał stajnię,

widzę jednego, co miał głowę kałem

obładowaną nadto urodzajnie.
121
   Ten zaś mię skrzyczał, gdy nań tak patrzałem:

- Dlaczego jeno za mną wzrok twój szuka?

Dość ich tu z całym ubrudzonych ciałem!...
124
   Ja znów do niego: - Gdy mię nie oszuka

pamięć, tom znał cię, gdyś miał suche ciemię;

Interminelli jesteś z grodu Lucca.
127
   Tenci, strząsając to smrodliwe brzemię:

- Tam się w lubieżnym pogrążałem szale,

za tom dziś w ono strącony podziemie.
130
   A zaś rzekł pan mój: - Spojrzyj nieco w dale

i oczy skieruj do onej gamratki,

co paznokciami zbabranymi w kale
133
   drapie się ciągle, i to na pośladki

przykucnie, to znów staje jak samica,

kędziorów trzęsąc zlepionych ostatki.
136
   Taida ci to, sławna nierządnica,

co raz do gacha swojego odrzekła,

gdy pytał, czy go wielkimi zaszczyca
139
   łaskami: Strasznie... Lecz dość tego piekła!

<<< >>>