1 |
W kr±g³ym naczyniu dwojgiem fal siê m±ci |
|
P³yn, które na siê zachodz± wzajemnie, |
|
Gdy siê go z zewn±trz i z wewn±trz potr±ci. |
4 |
Podobny obraz ujawni³ siê we mnie, |
|
Gdy duch ¿ywota niegdy¶ Tomaszowy |
|
Zapad³ w milczenie; bo siê tak foremnie |
7 |
Uk³ada³ teraz pog³os jego mowy, |
|
Ku nam faluj±c, z g³osem Beatryczy, |
|
Która wiêc tymi ozwa³a siê s³owy: |
10 |
„Choæ on nie wyrzek³ jeszcze, czego ¿yczy, |
|
Ani chêæ nawet w g³owie mu nie ¶wita, |
|
Potrzeba jemu nowych prawd zdobyczy: |
13 |
Blask, którym wasza substancja zakwita, |
|
Wiecznie-li bêdzie trwa³, czy te¿ docze¶nie, |
|
Póty a¿ siê wiek wype³ni do syta? |
16 |
A je¶li przetrwa dzieñ, gdy cz³owiek wskrze¶nie, |
|
Jakim sposobem, w ciele cierpiêtliwem |
|
P³on±c, nie bêdzie ócz razi³ bole¶nie?" ![](../images/przypis.gif) |
19 |
Jak uniesiony radosnym porywem, |
|
Pl±saj±c w kole, ca³y chór taneczny |
|
Objawia afekt swój gestem i ¶piewem, |
22 |
Tak po tej pro¶bie nagl±cej i grzecznej |
|
Zawirowa³y z radosnymi g³osy |
|
Dwa ¶wiête krêgi obrêczy s³onecznej. |
25 |
Kto z was siê skar¿y na ¶miertelne ciosy, |
|
Które raj daj± po ziemskiej roz³±ce, |
|
Nie wie, jak luby ch³ód niebieskiej rosy. |
28 |
Jedno¶æ i z Dwójc± Trójca, wiecznie tchn±ce |
|
A w³adne w Trójcy, w Dwojgu i w Jedno¶ci, |
|
Nieogarniête, wszechogarniaj±ce, |
31 |
Trzykroæ ¶piewane by³y po¶ród w³o¶ci |
|
Niebios tak s³odko, ¿e najlepszy zgo³a |
|
Do wiêkszych nagród prawa nie uro¶ci. ![](../images/przypis.gif) |
34 |
I us³ysza³em w¶ród mniejszego ko³a |
|
W zbo¿niejszym ¶wietle pe³en umilenia |
|
G³os, jak ów Marii zwiastuna — anio³a: |
37 |
„Dopóki w raju te pl±sy i pienia |
|
Trwaæ bêd±, póty mi³o¶æ, co w nas tleje, |
|
Wyiskrzaæ bêdzie te szaty z p³omienia. |
40 |
W miarê zapa³u blask nasz potê¿nieje, |
|
A zapa³ w miarê patrzenia tym silniej, |
|
Im wiêcej £aska na nas mocy zleje. |
43 |
Gdy dawne cia³a mieszkañce mogilni |
|
Przywdziejem, wtedy w tej chwalebnej korze |
|
Bóg bêdzie na nas pogl±da³ przychylniej. |
46 |
Przez to siê równie nasza jasno¶æ wzmo¿e, |
|
Co j± wysiewa niebieska skarbnica |
|
I dziêki której patrzym w lica Bo¿e. |
49 |
Widzeñ siê naszych rozro¶nie granica, |
|
Rozro¶nie ten ¿ar, który z nich siê nieci, |
|
Rozro¶nie promieñ, co siê w nich nasyca. |
52 |
Jak wêgiel, kiedy p³omieñ go ukwieci, |
|
Swoj± ³upinê ogniow± przebija |
|
I po¶ród ¶wiat³a czerwono¶ci± ¶wieci, |
55 |
Tak przez tê jasno¶æ, która nas spowija, |
|
Kszta³t nasz cielesny l¶niæ bêdzie z po¿aru, |
|
Dzi¶ jeszcze skryty w grobie, co przemija. |
58 |
Ani nie bêdziem zmêczeni od skwaru: |
|
Organ cielesny bêdzie dosyæ silny, |
|
Aby nie zemdleæ z rozkoszy nadmiaru". ![](../images/przypis.gif) |
61 |
Tedy s³ysza³em, jak bardzo by³ pilny |
|
Zawo³aæ: „Amen", ka¿dy ognia p³atek, |
|
Spragnion dostania swej szaty mogilnej, |
64 |
Nie tyle dla siê, ile dla swych matek, |
|
Ojców i wszystkich, których w tamtym bycie |
|
Kochali, zanim zbyli ziemskich szatek. |
67 |
A oto mi siê zjawi³y w rozkwicie |
|
Nowe jasno¶ci nad têcz pierwsz± par±, |
|
Niby na r±bku niebiosów o ¶wicie. |
70 |
Jak na sklepieniu nieb godzin± szar± |
|
Zamajaczej± coraz b³yski nowe, |
|
Widniej±c w oczach ni jaw±, ni mar±, |
73 |
Podobne b³ys³y przez mgieln± osnowê |
|
¦wiat³a i jê³y toczyæ swe obroty |
|
Ponad dwie inne obrêcze têczowe. ![](../images/przypis.gif) |
76 |
O szczere Ducha ¦wiêtego b³yskoty, |
|
Utkwiony w waszej ognistej koronie |
|
Wzrok mój l¶n±³, ra¿on gwa³townymi groty. |
79 |
Wtem Beatryczy piêkno¶æ mi rozp³onie |
|
U¶miechem miêdzy ¶wiat³o¶ci ruczaje, |
|
Tak ¿e mej wizji opisem nie zgoniê. |
82 |
Czu³em, ¿e wzrok mój nowych si³ dostaje |
|
I ¿e jak gdyby potê¿nymi pióry |
|
Jestem z m± pani± rwany w wy¿sze raje. |
85 |
Czu³em to, ¿e¶my lecieli do góry, |
|
Po roze¶mianiu gwiazdy purpurowym, |
|
Czerwieñszym ni¿ ton jej zwyk³ej purpury. |
88 |
Modlitw± serca, tym spólnym duchowym |
|
Jêzykiem, Bogu sk³ada³em ofiary |
|
Po Jego ³aski objawieniu nowym. |
91 |
A nie ostyg³y jeszcze we mnie ¿ary |
|
Ca³opalenia, gdym mia³ niew±tpliwy |
|
Dowód, ¿e przyj±³ Bóg me korne dary. |
94 |
Bo tak szkar³atny, ¶wiat³y nad podziwy |
|
Zal¶ni³ kszta³t w g³êbi têczowego krêga, |
|
¯em wo³a³: „Helios, jak¿e¶ urodziwy!" ![](../images/przypis.gif) |
97 |
Jak owa, która dwa bieguny sprzêga, |
|
Gwiazdami si³y ró¿nej ¶wiec±c ¶wiatu, |
|
Niewybadana wiedz± mleczna wstêga, |
100 |
Tak po¶ród Marsa pe³en majestatu |
|
Znak mi siê jawi³, z³o¿ony w te linie, |
|
Co razem tworz± przek±tnie kwadratu. ![](../images/przypis.gif) |
103 |
Tutaj ma sztuka z pamiêci± siê zminie, |
|
Bo w krzy¿u raz w raz wyb³yska³ znak Chrysta: ![](../images/przypis.gif) |
|
Wszelka wyb³ysków mod³a wobec ginie. |
106 |
Lecz kto krzy¿ bierze, na¶laduj±c Chrysta, |
|
Przebaczy mowie mojej niedojrza³ej, |
|
Gdy kiedy¶ ujrzy sam ³yskanie Chrysta. |
109 |
W ramionach krzy¿a, tam gdzie siê mija³y |
|
Lub gdzie schodzi³y ¶wiête b³yskawice, |
|
Zaraz siê skrzy³o ¿ywszymi zapa³y. |
112 |
Jako przez nie do¶æ szczelne okiennice |
|
Wciska siê iskier gromada drgaj±ca |
|
Pasem ¶wietlanym w komnaty ciemnicê |
115 |
I cz±steczkami ognia cieñ roztr±ca, |
|
Co go cz³ek sobie sztucznie dla os³ony |
|
Uczyni³, chroni±c siê nadmiaru s³oñca; |
118 |
Lub jako w gê¶li albo wielostronej |
|
Harfie ze zgodnych uderzeñ wykwitn± |
|
Mi³e, choæ w s³owa nieubrane tony, |
121 |
Tak ja w me zmys³y przejmowa³em szczytn± |
|
Muzykê ¶wiate³, która siê zbiera³a |
|
W ramionach krzy¿a melodi± niechwytn±. |
124 |
¦piewana by³a snad¼ najwy¿sza chwa³a: |
|
„Powstañ", „Zwyciê¿aj" — jeno miê doleci |
|
Z pie¶ni, która siê w swoim w±tku rwa³a. |
127 |
Zatem siê we mnie taka mi³o¶æ nieci, |
|
¯e ow³adnê³a ca³± dusz± moj± — |
|
Nigdy nie by³em brany w s³odsze sieci. |
130 |
Mo¿e te s³owa nieopatrznie roj±, |
|
Maj±c przepiêkne oczy w niepamiêci, |
|
Co by³y dot±d mych têsknot ostoj±. |
133 |
Ale kto zwa¿y, i¿ ¿ywe pieczêci |
|
Piêkna, im wy¿ej, tym dzia³aj± ¿ywiej |
|
I ¿e w tej chwili do nich wszystkie chêci |
136 |
Mia³em zwrócone, ten usprawiedliwi, |
|
W czym uchybi³em, albowiem dowiodê, |
|
I¿ siê jednemu drugie nie przeciwi: |
139 |
Wszak ona wzros³a tymczasem w urodê. ![](../images/przypis.gif) |