BOSKA KOMEDIA - Dante Alighieri

Poeci zaczynają wędrówkę po mostach przewieszonych nad dziesięcioma jarami, na które dzieli się ósmy krąg; w pierwszym z nich, wśród pokutujących stręczycieli, spotykają Venedica Caccianemico, a wśród uwodzicieli Jazona. W drugim jarze widzą tłum rozpustników, nierządnic, a między nimi Alessia Interminelli i Taidę.

1
   Jest miejsce w piekle Złymi Doły zwane,

Całe z kamienia, ale barwy rdzawej,

Takimże wkoło murem opasane.

4
   Na samym środku złośliwej dzierżawy

Zieje cembrzyna przepastnej grążeli:

W swym czasie skreślę jej kształt i ustawy.

7
   Przestrzeń od onej studziennej gardzieli

Aż do stóp skały ma postać pierścienia,

A ten na dziesięć znów jarów się dzieli.

10
   Jako dla murów zamkowych chronienia

W krąg biegną fosy napełnione wodą,

Coraz z większego zajęte promienia,

13
   Podobną jary te krążyły modą.

A jak na zamek w krąg od każdej bramy

Mosty zwodzone powyż fosy wiodą,

16
   Tak od stóp góry szły kamienne tamy,

Przecinające w poprzek wszystkie jary

Aż do chłonącej je studziennej jamy.

19
   Tu, wysadzeni od zwierza-poczwary,

Stajem; poeta wprzód, ja za nim ruszę;

W lewo idziemy ponad nowej kary

22
   Krainą: z prawej odmienne katusze,

Nowym oprawcom cały dół podległy,

A pełen kaźni; spojrzę, nagie dusze

25
   Grzeszników dołem we dwa rzędy biegły:

Wolniejsze ku nam obracały głowy,

Prędsze kierunek brały przeciwległy.

28
   Właśnie Rzymianie w jubileuszowy

Rok, dla mnogości ludu, co się tłoczy

Na moście, sposób przyjęli takowy,

31
   Że jedną stroną idą ci, co oczy

Na zamek mają i ku Bazylice,

A druga fala ku Wzgórzu się toczy.

34
   Porozstawiani przez czarną ulicę

Rogaci biesi, zbrojni w pęki biczy,

Z tyłu ćwiczyli mary pokutnice.

37
   Aj, jak z pierwszego zacięcia skowyczy

Zgraja i nogi zbiera, i nie czeka,

Rychło ją kańczug powtórnie oćwiczy!

40
   Wtem się me oczy natknęły z daleka

Na kształt znajomy. „Bogdaj się nie mylę —

Zawołam — znałem ten duch w ciele człeka".

43
   Aby rozpoznać, co zacz, oczy silę;

Więc Wódz przystanął ze mną i słodkimi

Słowy pozwolił zostać nieco w tyle.

46
   Owy smaganiec snadź rozumiał, że mi

Ujdzie, gdy spuści łeb; liche wykręty!...

„Hej, ty, co wzrokiem dziury wiercisz w ziemi,

49
   Jeśli mię cień twój nie zwodzi przeklęty —

Krzyknąłem — Caccianemica poznaję:

Za cóż ty sieczon takimi praszczęty?"

52
   „Wstyd mi wymówić — odparł — lecz nie taję,

Bowiem mię jasna twa mowa niewoli,

Co przypomina podsłoneczne kraje.

55
   Ja jestem owy, com z pięknej Ghizoli

Pastwę uczynił dla markiza chuci,

Choć różnie mówią o mojej w tym roli.

58
   Jam nie jedyny bolończyk, co kłóci

Te sfery jękiem; ci, co »sipa« rzeką,

Pewnie mieszkają mniej gęsto rozsuci

61
   Pomiędzy Reno a Saweny rzeką.

Jeśli-ć świadectwo moje mało waży,

Pomyśl: tak chciwych szukałbyś daleko".

64
   Jeszcze nie skończył, kiedy go opraży

Diabeł batogiem, krzycząc: „Hej, rajfurze,

Precz stąd; nie ma tu dziewek do sprzedaży!"

67
   Stanąłem przy nim, co mię wziął pod stróżę,

I szliśmy aż tam, kędy głaz wystrzeli,

Tworzący przełęcz po okólnym murze.

70
   Bez trudu-śmy się na grzbiet jego wspięli

I, w prawo szorstką zboczywszy szeżują,

Z tych kół wieczystych wreszcieśmy wybrnęli.

73
   Tam, gdzie się skały dołem rozstępują.

By puścić mary chroniące się bicza,

Wódz rzekł: „Niech dobrze oczy twe wyczują

76
   Gnanych w tę stronę skazańców oblicza;

Nie znasz ich jeszcze, bowiem równoległa

Z nami szła dotąd fala pokutnicza".

79
   Na moście staliśmy, patrząc, jak biegła

Przeciw nam duchów rozpędzonych rzeka,

Wszystka oprawców kańczugom uległa.

82
   A Wódz, co mego pytania nie czeka:

„Widzisz olbrzyma śród mar, co k'nam suną?

Trwa w bólu, ani zadrży mu powieka.

85
   Jaką królewską dotąd bije łuną!

To Jazon, dzielny w sercu, chytry w mowie,

Który z Kolchidy wykradł złote runo.

88
   Niegdyś w lemneńskim wysiadłszy ostrowie,

Kraju występnych, śmiałych dziewek, co to

Doszczętnie męskie wybiły pogłowie,

91
   Obłudą zaklęć i słówek pieszczotą

Zwiódł Izyfilę młodziuchną, co raczej

Ślub złamać woli niż zostać sierotą.

94
   Rzucił brzemienną, samą i w rozpaczy;

Za ten czyn cierpi kaźń uwodzicieli;

Taż mu się kara za Medeję znaczy.

97
   Tłum równie winnych równą kaźń z nim dzieli:

Na takie zatem skazani cierpienia

Ci, co w głąb dołu pierwszego zabrnęli".

100
   Wąskąśmy ścieżką doszli rozramienia

I w tym stanęli miejscu na przełęczy,

Gdzie się łuk wspiera pierwszego sklepienia.

103
   Lud posłyszymy, co w parowie ślęczy

Drugiego dołu i wciąż gębą pryska,

Po ciele dłońmi się tłucze i jęczy.

106
   Ściany wąwozu pleśń obiegła śliska;

Węch i wzrok mdlały rażone oparem,

Który się stęchły wznosił z trzęsawiska.

109
   Wzrok dna nie zgonił przepaścistym jarem,

Aż gdy się doszło przełęczy chochołu,

Co nad przepaścią przegiął się wiszarem.

112
   Tam gdy staniemy, w samej głębi dołu

Widzę lud w strasznym pławiony kanale,

Jakby wszech kloak brud mieścił pospołu.

115
   Okiem powiodę i ujrzę łeb w kale

Tak umazany ciężkim i smrodliwym,

Że ksiądz czy laik, nie rozeznać wcale.

118
   „Czemu — zakrzyczał — wzrokiem uporczywym

Na mnie poglądasz, nie na inne duchy?"

„Bo pomnę — rzekłem — żem cię widział żywym

121
   Na świecie, gdyś włos nosił jeszcze suchy;

Jesteś Aleksy Interminej z Luki,

Przeto ciekawszyś dla mnie niż twe druhy".

124
   A on w łeb się bił, pięści zjąwszy w tłuki:

„Pochlebstwa to mię takim bagnem karzą;

Cierpię, żem nie brał języka w munsztuki".

127
   Wtem Wódz przemówił: „Wychyl no się twarzą

Za krawędź i spójrz w przeokropne kadzie,

I niechaj oczy w oblicze się wrażą

130
   Niechlujnej dziewki z włosami w nieładzie;

Drze się paznokciem umazanym w łajno,

Kładzie się, wstaje i znowu się kładzie.

133
   To Tais nierządna; tej, jak ci nietajno,

Gdy pytał gamrat: »Znajduję ja w tobie

Podziękę?«, rzekła: »O, i nadzwyczajną!«

136
   Lecz dajmy oczom odpocząć w tej dobie".

<<< >>>