Strona g堯wnaGaleriaOpracowaniaLinki

 

DANTE ALIGHIERI - "BOSKA KOMEDIA"

przek豉d: Alina 安iderska

 

Piek這                Czy軼iec                Raj

 

 

RAJ

 

PIE老 I

PIE老 II

PIE老 III

PIE老 IV

PIE老 V

PIE老 VI

PIE老 VII

PIE老 VIII

PIE老 IX

PIE老 X

PIE老 XI

PIE老 XII

PIE老 XIII

PIE老 XIV

PIE老 XV

PIE老 XVI

PIE老 XVII

PIE老 XVIII

PIE老 XIX

PIE老 XX

PIE老 XXI

PIE老 XXII

PIE老 XXIII

PIE老 XXIV

PIE老 XXV

PIE老 XXVI

PIE老 XXVII

PIE老 XXVIII

PIE老 XXIX

PIE老 XXX

PIE老 XXXI

PIE老 XXXII

PIE老 XXXIII

               PIE老 VI

 

Przemowa Justyniana. Dzieje or豉 rzymskiego. Romieu de Villeneuve.

 

 
1

   - Gdy, kierowana r瘯 Konstantyna,

 

orlica lot sw鎩 na opak obr鏂i

 

i, miast za s這鎍em, przeciw i嗆 poczyna,

4

   a w stron g鏎 tych, sk康 wysz豉, powr鏂i,

 

dwie軼ie lat z g鏎 ptak bo篡 zasiada

 

tam, gdzie Europa szlak swych granic rzuci.

7

   Tam w 鈍i皻ych skrzyde cieniu 鈍iatem w豉da

 

z r瘯i przechodz帷 w r瘯 ze sztandarem,

 

a na mnie kolej rz康zenia przypada.

10

   Jam jest Justynian, a by貫m cezarem;

 

mnie u篡czono, i d這 ma wyciosa

 

nowy kszta速 篡cia w ciele ustaw starym.

13

   Zanim t 豉sk da造 mi niebiosa,

 

wierzy貫m w jedno嗆 Chrystusa natury,

 

bo mi starczy豉 takiej wiary glossa.

16

   B這gos豉wiony za Agapit, kt鏎y

 

najwy窺zym by nam pasterzem, skierowa

 

my郵 m ku prawdzie, co nam sp造wa z g鏎y.

19

   Jemu wierzy貫m; com z onych przechowa

 

nauk, dzi widz potwierdzone zgo豉,

 

jak i ty, gdy b陰d od prawdy rozsnowa.

22

   Skorom i嗆 pocz掖 drogami Ko軼io豉,

 

wnet podoba這 si Bogu, i darem

 

natchnie do wznios貫j mi pracy powo豉.

25

   Wi璚 pozostawiam bro z mym Belizarem,

 

co go zes豉造 nieba dla wskazania,

 

瞠 czas si innym obarczy ci篹arem.

28

   Masz tu odpowied pierwszego pytania,

 

ktom jest. Z kolei zanim drugie przyjdzie,

 

dalsza si znowu konieczno嗆 wy豉nia,

31

   by ujrza, w jakim p這n望 winni wstydzie

 

ci, co wrogami s 鈍i皻ego god豉,

 

kto je przyw豉szcza, kto na sprzeciw idzie,

34

   jak jest cnota, co je w g鏎 bod豉.

 

I tu rozpocz掖 od chwili dalekiej,

 

co w kraj Latyn闚 znak 鈍i皻y przywiod豉.

37

   - To co wiadomo, 瞠 trzy z g鏎 wieki

 

闚 ptak kr鏊ewski w Albie mia mieszkanie,

 

a trzech samowt鏎 posz這 w b鎩 nielekki.

40

   I to wiesz, jak przez Sabinek porwanie,

 

a do Lukrecji 瘸l闚, pomaza鎍e

 

siedmiu kraj wko這 bior we w豉danie.

43

   Wiesz, jako potem przez Rzymu wybrance

 

dzier穎n, i Gall闚 zwalczy i Pirrusa,

 

i zawsze buja zwyci瘰ki nad sza鎍e.

46

   Potem Torkwata i Cyncynatusa

 

ozdobi s豉w, kt鏎ej nie pokala

 

nic, i r鏚 ws豉wi Fabia i Decjusa.

49

   On to zatrzyma woje Hanibala,

 

gdy szli przez 郾iegi co Alp szczyty wie鎍z

 

w g陰b dolin, k璠y Padu szumi fala.

52

   Pod onym znakiem sw s豉w m這dzie鎍z

 

zdobywa Scypio i Pompejusz, pod nim

 

twych wzg鏎z ojczystych stoki w 瘸lu j璚z.

55

   Potem, gdy 鈍iat mia zaja郾ie przewodnim

 

blaskiem, co ziemi ni鏀 pokoju tyla,

 

Cezar go z Rzymu szlakiem wi鏚 przechodnim,

58

   a jakiej chwa造 blask wko這 rozpyla,

 

widzia豉 Ara, widzia豉 Sekwana

 

i ka盥y w患霩, co Rodan zasila.

61

   Jako za p騧niej, gdy ju po瞠gnana

 

Rawenna, wzbi si nad Rubikon lotem,

 

nie skre郵i pi鏎o, ni mowa wi您ana.

64

   W stron Hiszpanii kieruje si potem,

 

za przez Durazzo na pola Farsali,

 

gdzie bohaterzy s豉li si pokotem.

67

   Zn闚 o swe gniazdo zawadzi i dalej

 

nad miejscem leci, gdzie Hektora zguba,

 

a Ptolomeja skrzyd貫m z tronu zwali.

70

   Potem jak piorun spadnie, gdzie kr鏊 Juba,

 

i zn闚 na zach鏚 pot篹ny lot zwr鏂i,

 

k璠y grzmi echem pompeja雟ka tuba.

73

   Dok康 za z w豉dc si nast瘼nym rzuci,

 

Brutus z Kasjuszem nad tym w piekle kracze,

 

a wraz z Moden Perugia si smuci.

76

   I Kleopatra sm皻na dot康 p豉cze,

 

i uciekaj帷 przed nim, w 郾ie積e 這no

 

bior帷 jad 禦ii, przerwie dni tu豉cze.

79

   Z onym nad fal bieg morza Czerwon,

 

z onym obdarzy 鈍iat pokojem takim,

 

i drzwi 鈍i徠yni Janusa zamkniono.

82

   Lecz wszystko, co si pod tym or豉 znakiem

 

czyni這 przedtem i uczyni mia這,

 

ma造m si wyda, md造m i ladajakim,

85

   gdy wspomnie, jak niepo郵edni chwa陰

 

nieba obdarz trzeciego cezara,

 

i dzie這 pomsty z nim si dokona這.

88

   Teraz s逝chaj帷 zdziw si co niemiara;

 

Tytus znak wzniesie ponad 鈍i徠y zr瑿em,

 

aby pomszczon by豉 zemsta stara.

91

   A gdy lombardzkim nadszarpni皻y z瑿em

 

nasz Ko軼i馧 鈍i皻y: pod onego skrzyd造

 

by Karol Wielki zwyci瘰tw dziewos喚bem.

94

   Sam teraz os康 post瘼ek obrzyd造

 

onych, com wprz鏚 ich oskar篡, co bij

 

i was zdradnymi uwik豉wszy sid造.

97

   Jeden naprzeciw ze z這t lilij

 

wychodzi, drugi ze sw w豉sno嗆 czyni,

 

i trudno orzec, gorsza wina czyj.

100

   妃iele niech czyni, 鄉iele gibelini

 

pod innym god貫m: orlica wzbroniona

 

temu, kto przeciw prawo軼i zawini!

103

   Ani j Karol 闚 nowy pokona

 

z gwelfy swoimi: niechaj si usun

 

przed ni, co jednym ciosem swego szpona

106

   pot篹niejszego lwa potarga runo!

 

...Ile to razy ju p豉kali syny

 

za winy ojc闚, gdy ci w przepa嗆 run!

109

   Niech wi璚 nie s康zi nikt dla tej przyczyny,

 

瞠 B鏬 Swe god這 na lilie zamieni

 

i, miast orlicy, onym da wawrzyny...

112

   ...W tej, z gwiazd najmniejszej, l郾i b這gos豉wieni,

 

co 篡wot pe貫n czyn闚 im pozyska

 

s豉w, zaszczyty, co nie znaj cieni.

115

   Kiedy pragnienie za chwa造 wytryska

 

na 鈍iecie, b喚dne obieraj帷 tory,

 

mniej 篡wo mi這嗆 ku Bogu rozb造ska.

118

   W tym cz窷 b這go軼i naszej, i duch skory

 

sam pojmie, jako si r闚n nagrodzi

 

miar zas逝gi doczesnej walory.

121

   Tu sprawiedliwo嗆 bo瘸 tak 豉godzi

 

瘸r naszych pragnie, i najmniejsza zdrada

 

uczu wzajemnych do serca nie wchodzi.

124

   Jako si u was z r騜nych g這s闚 sk豉da

 

harmonia d德i瘯u, tak tu rozmaita

 

skala si duch闚 w jeden ton uk豉da.

127

   Tu w tym obecnym klejnocie ukryta

 

鈍iat這軼i 鈍ieci w ca貫j blasku chwale

 

dusza Romeja, pe軟i cn鏒 obfita.

130

   Ci co mu wrogiem byli, Prowansale,

 

dzi si nie 鄉iej, bo kto na sw szkod

 

obraca cnot drugich: zbiera 瘸le.

133

   Cztery mia hrabia Rajmund c鏎y m這de:

 

je郵i korona czo這 ka盥ej zdobi,

 

takowy zaszczyt i tak swobod,

136

   Romeo, pielgrzym korny przysposobi.

 

Jednak obmowa ludzka tyle znaczy,

 

i pan go w豉sny przeniewierc robi.

139

   P鎩嗆 musia stary o sakwie 瞠braczej...

 

Gdyby 鈍iat wiedzia, jak by m篹nie sta造,

 

gdy mu niedola 篡cie przeinaczy,

142

   jeszcze by wi瘯sze dawa mu pochwa造.

<<<                                                                 >>>